روزهــــاست که میــــ خــــوانم!
هــــرروز میــــ خــــوانم!
تکــــرار میکـــــنم !
مــــرور میـــــ کنــــم !
وبــــاز میـــــ خوانم !
اما هنــــوز اولِ خَطــــم !
دُرســـت مثــــل کســــی کــــه
تا به حال منــــــطق نخوانده است !
چه سِــــــری است !!
نمیـــــ دانم... !
که چه طور منـــــطق نــــدانسته
فـــــلسفـــه عمـــــیق چشـــــمانِ تـــــــــــــــورا
از حِفــــظم !!
دفـتــــرمـ راامشــــب ،
پــر نامتـــ
کردمـ،
آبیــــ و سبز و سفید...
آنقدر اسمـ تـــــو را داد زدمـ
تا که رنگـــ از
رخ خودکار پرید!
یاد چشمتـــ
کردم،
دستــــ سردمـ لرزید،
دفترمـ خیســـ
شد از چشمـ ترمـ،
چـه کسی بغضــــ نگاهمـ را
دید؟
دفـتــرمـ راامشـــب
قطرهـ قطرهـ پــر یــادتـــ
کردمـ
چونــــ نفســـــ، اما دور،
هـــر جا...
به دلم می گفتمـ چه
صبوریــــ تـــــو، صبور!!
یاد
آهنگـــــ صدایتــــــ کردمــــ،
طاقتـــــ از
قلبمـ رفتــــــ!
و شدم باز همان شـــاعــر
بیـ
جانــــ و
ضعیفــــ
شعــر گـفتمــــــــــــــ،
بیـ وزنـــــــــــ،
ولیـــــ از وزنـــــــ نگاهتــــ سنگینـــــــ،
واژهــــ هــا باز برایـــــــــ تـــــو ردیفــــــــــــ..
دفـتــرمــ راامشـــب
مثـلـــ هـر شبـــــــــــــ،
پـر نامتــــ کردمــــ...
بر سفره‌ی هفت سین نشستن نیـــــــکوست
هم
سنبل و سیب و دود ِ کُندر خوشـــبوست
افسوس که هر سفره کنارش خـــــــــالی
ست
از پاره دلی گُمــــشده یا همــــدم و دوســــــت
هرروزتان لبریز از عطر بـــــهارباد
هر چه خدا خواست همان میشود.