حواسَتـْـ بــِہ دِلَـتــْ باشَـد

آטּ را هَر جایــے نَگُذار ...

ایـטּ روزهـا دِلـْ را مـیدُزدَنـْد

بَعد کــِہ بــِہ دَردِشاטּ نَخُوردے

جاے صَنـْدوقِ پُسـتــْ آטּ را

دَر سَطـْلِ آشـْغالـ میــے اَنـْدازَنـْد

وَ تو خوبـْـ میدانــے دِلــے کــِہ الـْمثنــے شُد

دیگر دلـْ نمــے شود!!!!!

اگــر هــم اکنــون ، فــرشــته ای

نــدایــم دهـــد کـــه :

خدایتــــ ، یک سهـــم آرزو، عطـــایت کردهــ اســت ،

بی درنگــــ

ساعتــی از دیـــدار ِ تــو را

خواهمـــ خواستــ و دیــگر ، هیــچ ...

دلتنـگتـــ هستمــ ، بی شُمـار

ای  ماندنــی ترینــ ماندگـار !

من هم دلم تنگ می شود

برای محض حرف زدنت

و برای تکیه کلامهایت

که نمی دانستی

فقط کلام تو نبود

من هم به آنها ...

تکیه داده بودم!