10
حــَ ـرفــْهآیــَم را نــآتـَمام گــذآشتی
مـטּ ایـ ـستـ ـادهـ اَم و تــو رآهتـــ رآ گــرفتی و رفــتی
به مــטּ گـُفتی این بیهودهـ گویی هــآ رآ تـ ــمآم کـטּ
بوســہ پیشکش اِجآزه ندآدی حتی برآیت دست تکآن دَهـَم
حـال مــטּ مـ ـاندهـ اَم بــآ مــوریانـ ه هـآیی که هــر روز مغــزم رآ میـجوند
بـ ه آنـها خـ ـوٱهم گفتــ که هر روز چقدر دلــم بــرایتـــ تنگــ میشود
+ نوشته شده در ساعت توسط ونوس -تک سناره تنهای غروب-
|
هر چه خدا خواست همان میشود.